एक्सक्युज मी सर...

एक्सक्युज मी सर, नाही काही डिफिकल्टी नाहीये सर... वर्गात एवढं मनापासून शिकवता तुम्ही.. सगळ्या डिफिकल्टीज तिथेच क्लिअरही करून घेतात मग आता कसली अडचण राहणार.. ऍक्च्युली थँक् यू सर, आम्हाला स्वतःच्या पायावर उभं राहण्याजोग 'मोठ्ठं' केलं त्याबद्दल.. आजच्या जगात जगण्यासाठी 'परफेक्ट' केलंत त्याबद्दल.. पण सर थोडी अजून अपेक्षा आहे तुमच्याकडून..

सर, कुटुंबापासून दुरावत चाललोय आम्ही.. संस्कृतीही विसरत चाललो आहे, असं वाटत नाही तुम्हाला..

खरं सांगू सर, छोट्या छोट्या गोष्टींचीही लाज वाटायला लागलीय आम्हाला आता... ज्या बापाने आभाळाएवढे कष्ट उपसून आम्हाला एवढे मोठे केले त्याचा मोठेपणा कळेनासा झालाय बघा सर, त्याचे विचारही आता आता बुरसट वाटायला लागलेत आम्हाला.. 

सर, तुम्ही मध्यस्थी करायला हवी आज.. पुस्तकाबाहेरच्या जगातील मुल्लेही उदाहरणांसह स्पष्टीकरण देऊन समजावून सांगायला हवीत आम्हाला. सर, खरंतर आता पाठीवर हात ठेवून भलेही शाबासकी देऊ नका, पण खांद्यावर हात ठेवून दोन गोष्टी समजाऊन सांगत चला आम्हाला सर. तुम्हीच समजावून सांगू शकता आम्हाला आणि तुम्ही समजावलेलच आम्हाला पटू शकत सर..!! 

 खरं सांगू सर, आई-बापापेक्षा गर्लफ्रेंड बॉयफ्रेंड आम्हाला जास्त जवळचे वाटायला लागलेत सद्ध्या.. मोबाईल तर अन्न-वस्त्र-निवारा यापेक्षाही महत्त्वाचा होऊन बसला आहे सर आमच्या या आयुष्यात आणि रागावू नका सर पण पुडी तोंडात टाकल्याशिवाय कामात मनही लागत नाही आता. सर सांगा ना एकदा अगदी मनमोकळं तुम्ही कसे घडले ते... मोबाईल आणि बाईक शिवाय... जीन्स आणि मल्टिप्लेक्स शिवाय..

 एखाद्या लेक्चरला आणू नका पुस्तक, खडू आणि डस्टरही.. फक्त तुम्ही या जुन्या आठवणींची शिदोरी घेऊन.. आणि भरभरून सांगा तुमच्या जुन्या दिवसांबद्दल अगदी आईने मारलेल्या धपाट्यापासून ते तळपायात भरलेल्या बाभळीच्या निबर काट्यांपर्यंत.. सांगा सगळं सर.. अगदी डिटेल्समध्ये.. कारण सर आज आमच्या पायात कधी बाभळीचे काटे तर अजिबात भरत नाहीत पण तरीही नुसता स्लीपर काढून अंगणात गेलो तरीही खडे टोचून तळपायाला असंख्य वेदना होतात सर.. का होत असेल सर असं?

सर, वावरात पाणी भरताना.. वाफ्यात, चिखलात उभ राहून फावड्याने पाणी वळवतांना 'एक्झॅक्टली' कसं वाटायचं सर?  आणि चुकून कधी ते फावड तुमच्या पायाला लागलं होतं सर? मग हो.. हायड्रोजन पेरॉक्साइड, बँडेज असायचं का तुमच्याकडे?  आज सगळं सांगा सर.. सायकलच्या कॅरेजला अडकवून पाण्याचे हंडे वाहून आणायचे ना तुम्हीही? येताना चुकून हंडा पडला तर तुमचे वडील तुम्हाला मारायचे ना? सांगा सर आम्हालाही...  कारण आता आम्हाला जेवताना साधा ग्लास भरून घ्यायला पण कमीपणा वाटतो, मार खायचं तर लांबची गोष्ट.. अहो साधं कुणी ' रागावल तरी आम्ही आत्महत्येचा विचार करतो.. कधी कधी विचार अमलात आणतोही...

कॉलेजच्या कॅन्टीन प्रमाणे घरातही पाय पसरून खायची सवय लागून चाललीय आम्हाला.. आईला जीव लावायचा तर सोडा पण तिची साधी कीवही येईनाशी झालीय आमच्यातल्या काहींना.. आता बाईक शिवाय कॉलेज कॅम्पस मध्ये एंट्री करताना कुठेतरी कमीपणा सारखं 'फिल' होत आहे सर.. सायकल तर शाळेबरोबरच सुटली.. त्यानंतर कित्येकदा ग्रुपमधल्या मायकल सोबत बाटलीही फुटली सर.. पण ते काही असो.. या शहरात आल्यावर बरं झालं मित्रही चांगले भेटले.. अगदी जिगरी.. कधी कमी-जास्त झाली तरी घरापर्यंत सोडायला येणारे.. आणि बघा ना तरीही आईवडील त्यांनाच शिव्या देत बसता नुसते.. सॉरी सर.. विषय भरकटतो आहे जरा..

सर, वर्गात एकदा मनमोकळ सांगून टाका की, सायकलच्या दांडीला टॉवेल बांधून छोट्या भावंडांना तुम्ही गावभर फिरून आणायचे ते आणि हे पण सांगा मध्ये सायकलची चैन उतरली तर कशी तारांबळ उडायची तुमची... शिटाखाली ठेवलेला फडकं, रस्त्याने सायकलवर जाताना खडम-खडम करत येणारा स्टॅन्डचा आवाज आणि मग मडगार्डवर लिहिलेलं 'मेरा भारत महान'चे रबर.. सगळं सांगून टाका अगदी डिटेल मध्ये...!

सर, शिकवत जा इंटिग्रेशन, हिस्टरी, केमिकल रिएक्शन, इंटरनेट आणि नासा ने लावलेले शोध सांगत जा.. पण जरा वेळ काढून आजी-आजोबांशी बोलता  का रे भरभरून हेही विचारात जा कधी. सर, असेल ना अजून एखादी आकाशगंगा, तेथेही असेल जीवसृष्टी अन कदाचित मंगळावर पाणी ही असेल.. पण माझ्या आईच्या डोळ्यातील पाण्याचे कारण शास्त्रीय थोडीच असणार सर... नासा थोडी त्याबद्दल काही भाष्य करू शकणार.. आजही घरी जायला जरा उशीर झाला तरीही किलकिले होतात हो तिचे डोळे.. तोंडावर हात फिरवून म्हणते 'फार रहदारी असते रे, जीव लागून राहतो' - सर अशा वेळी तिची समजूत कशी काढायची तेवढा सांगा फक्त .. बस्स....

- अमोल जगताप   

REST IN PEACE